Goois Geluk
"Het toezicht heeft gefaald." Ik kijk in de droge ogen van een toekomstige ex-cliënt waar ik op audiëntie ben. Hij wil mij uitleggen waarom hij zijn bonus van 1.2 miljoen euro zonder blikken of blozen heeft geaccepteerd. Hij draagt zijn trouwring om zijn middelvinger, en neukt regelmatig buiten de deur, zo geeft hij toe. Maar de stress van de laatste tijd geldt als een vruchtbaar excuus. Zijn vrouw zal het jeuken (nu figuurlijk, over een tijdje letterlijk), zolang de creditcard maar bliept. Hollands glorie in een villawijk in 't Gooi.
Normaal doe ik nooit van dit soort schnabbels, maar in deze tijd kun je niet hebberig genoeg zijn. Mijn cliënt vroeg speciaal naar mij en wilde closure. Hij was bereid mij een schandalig bedrag te betalen. Luisteren voor een rug per uur voelt een beetje als vreemdgaan; lekker, maar ergens voel je dat het bullshit is wat je doet. Mijn cliënt zit al binnen 10 minuten ongevraagd te snotteren van verdriet. Ik haat huilende mensen en pleit normaal altijd voor de harde lijn van dwangmatig positief denken. Mijn cliënt was mij voor met die strategie. Hij leeft op als ik hem vertel dat hij z'n bek moet houden, en dat hij zijn graai-, golf- en hockey-imago juist moet koesteren. Blijkt dat ik hem per ongeluk helemaal heb doorgrond. Heerlijk, die self-fullfilling prophecy van de upper-class hulpzoekers.
Want dat bleek te zijn wat hij zijn hele leven had gedaan: de buitenkant blinkend houden. Rijk is blij. Het leven opleuken door veel te neuken, nog meer te zuipen en door concurrenten hard en medogenloos te naaien. Onderdeel van dit leven was het structureel ontkennen van de feiten, waardoor de feiten je uiteindelijk inhalen. Ergens wist hij dat de situatie onhoudbaar was, maar hij vulde zijn zakken, en een slecht geweten kun je afkopen met ontkenning. Die geweldige VVD-instelling zorgt al decennia voor een Lang en Gelukkig Leven, zolang je je rotte binnenkant daarmee maar kunt ontkennen.
Meneer heeft catering laten aanrukken om mijn luisterende mond te voeden. Ik heb dat ooit gezien bij dat programma 'Echte Gooise hoe.. meisjes', maar nam aan dat het bedoeld was als grap. Maar niets blijkt gek genoeg te zijn voor zijn goerroe. Mijn God, wat wil die man zijn schuldgevoel graag afkopen. Ik trap die open deur in en weer vloeien de tranen rijkelijk, alsof hij nog niet rijk genoeg is. Het gevoel van overdracht is daar, de tegenoverdracht onvermijdelijk.
"Slappe zak! Je zit hier in je villakrottewijk zielig te zijn, terwijl WIJ jou juist van de ondergang gered hebben! WIJ hebben namelijk eigenlijk een tifushekel aan al die kutbankiers, moet je weten. WIJ zijn jarenlang genaaid, en nu blijkt dat jullie de boel jarenlang willens en wetens hebben opgelicht, klagen jullie over een gebrek aan toezicht. Je bent toch godverdomme geen klein kind meer lul!" Ik wacht even en neem een kaviaarbultrugonzintoastje en spoel het weg met bronwater uit het hooggebergte van Nieuw Zeeland.
"Nog zeiken ook, dat niemand je heeft tegengehouden. Als niemand er wat van zegt mag jatten dus wel. Ben je gelukkig? Nou?"
Mijn cliënt is lijkbleek en zegt zachtjes: 'Ja, als ik heel eerlijk ben wel'.
Want eigenlijk interesseert het hem helemaal niets hoe anderen over hem denken. Hij weet dat z'n wijf meer ligt dan loopt, maar dat openlijke hoereren heeft ze van hem geleerd en is juist een uiting van die extreme excessen waar hij zo van houdt. Eigenlijk ligt hij 's nachts in bed stiekem te giechelen over al het geld dat hij bij elkaar gegraaid heeft, en eigenlijk denkt hij nooit na over het leed van andere mensen. Eigenlijk interesseert het hem allemaal geen flikker.
De kleur schiet terug in zijn gezicht en hij begint voldaan te lachen. "Je bent de beste psycholoog op aarde!", roept hij enthousiast. Zichzelf genezen verklarend begeleidt hij mij naar de uitgang van zijn kapitale villa. Ik loop door het Gore Gooi en bekijk het gouden horloge dat ik snel nog even van het dressoir gejat heb. "Had'ie beter toezicht op moeten houden", mompel ik zacht.
-Gijs
| < Vorige | Volgende > |
|---|