Gezonde achterdocht?

Sinds december 2008 ben ik psycholoog op een afdeling. Ongeveer tegelijk met mijn komst, kwam er een compleet nieuwe groep cliënten. Nu ongeveer een half jaar later beginnen de eerste uit te vliegen. Van de tweede fase door naar de derde fase. Een fase waarin meer zelfstandigheid vereist is, minder controle en minder begeleiding aanwezig is.
De veronderstelling is dat men genoeg geleerd moet hebben in de semiveilige omgeving van onze open kliniek. Maar is dit ook zo?

Het is een frappante constatering, dat in de tijd dat ik als psycholoog op de afdeling werk, ik geen enkele terugval te bespreken heb gehad. Geen misstappen om te analyseren en geen valkuilen nader te typeren. De vraagt rijst dan ook, wat is er mis? Is er iets mis?
Het lijkt een stilte voor de storm. Natuurlijk is het bekend, dat gebruikers langere periodes zonder gebruik kunnen, als er een einddatum aan te geven is. Maar in dit geval is een verblijf in onze kliniek absoluut niet aan een einddatum gebonden.

Natuurlijk zou ik kunnen denken, dat ik mijn werk zo goed doe, dat men spontaan genezen is. En hoewel dat zeer lovend klinkt en zeer egostrelend is lijkt het me toch ook zeer onwaarschijnlijk. Ik begin wantrouwend te worden. Minstens 1 van de cliënten moet tussen de controles door glippen. Wordt er gefraudeerd, gesjoemeld of zou het echt zo zijn, dat men de motivatie gevonden heeft om te stoppen.

Is het daadwerkelijk zo simpel als de inmiddels groepsoudste al vanaf begin af aan verkondigd. Ik heb besloten te stoppen, dus ik gebruik nooit meer?
Op de een of andere manier kan/wil/durf ik daar niet in te geloven.
Stiekem denk ik. “Een van jullie zuipt er in het weekend flink op los tijdens zijn verlof”.
Maar zelfs als dat het geval zou zijn. Dan zou dit betekenen dat diegene in staat is om gecontroleerd, sociaal te gebruiken en geen overlast te verzorgen. Dat zou betekenen dat de doelstelling van de behandeling al ten dele gehaald is. Namelijk een delictvrij leven leiden.

Afgelopen week hadden we een crisis plaatsing. Wat een welkome afwisseling. Iemand die glashard ontkende gebruikt te hebben, maar wel een positieve UC op heroïne. Eindelijk iemand die leert met vallen en opstaan. Jammer alleen dat deze meneer besloot te stoppen met de behandeling en om 5 uur ’s ochtends in alle stilte vertrok. Tsja je kunt niet alles hebben als afdelingspsycholoog.

Vooralsnog gun ik ze dan toch de voordeel van de twijfel. Ik ben trots op mijn cliënten dat ze het tot hier geschopt hebben en wens de eerste uitvliegers alle geluk in de derde fase. Hier zal moeten blijken of ze genoeg bagage mee gekregen hebben om het te redden. Ik hoop het van harte, maar toch knaagt er diep een onzeker gevoel, een vrees, dat het allemaal te mooi is om waar te zijn. Gezonde achterdocht of terechte zorgen. De tijd zal het leren.