Gevaarlijke gekken
Waar zal ik mijn eerste column eens over laten gaan?
Weet je wat ik begin gewoon met me voor te stellen en te vertellen wat ik voor werk doe. Altijd de eerste stap bij het begin van een vaardigheidstrainingen een kennismakingsrondje.
Ik ben Emmylou den Ouden, ik ben 28 jaar, ik heb geestelijke gezondheidskunde gestudeerd en werk momenteel binnen een grote geestelijke gezondheidszorginstelling als educatief werker op verschillende forensische afdelingen. Naast mijn part-time baan in de forensische psychiatrie ben ik full-time moeder en als vrijwilliger werkzaam als gymjuf en bestuurslid van een turnvereniging.
Uit ervaring weet ik inmiddels dat de meeste mensen zich bij die laatste twee beroepen zich wel iets voor kunnen stellen, maar dat, dat voor mijn eigenlijke functie altijd iets moeilijker is. Voor het geval dit bij een aantal van jullie ook zo is. Probeer ik het hieronder uit te leggen.
"Ah ha gevaarlijk gekken! Poe he dat is zwaar, Is dat niet eng en gevaarlijk?"
Gevaarlijke gekken, daar werk ik mee. Elke dag opnieuw. Maar zo ervaar ik het nooit.
Voor mij zijn al deze gevaarlijke gekken, mensen zoals jij en ik. Mensen die een probleem hebben en daar niet mee om konden gaan. Als ik aan mijn training begin zie ik geen verkrachter, moordenaar, brandstichter of pedofiel zitten. Ik zie Jantje, Pietje en Marietje. Ieder met zijn eigen levensverhaal, ze hebben allemaal van alles meegemaakt. Vaak kan ik me het wel voorstellen waarom ze een delict gepleegd hebben. Als iemand mij probeert te vergiftigen, dan zou ik ook stappen willen ondernemen en als dan niemand mij gelooft...
Het is niet goed te praten, maar ik kan me er iets bij voorstellen.
Meestal hebben we het hier overigens niet over. Het hoort niet perse bij mijn werk om het te hebben over het verleden. Vaardigheidstraining gaat over gedrag. Wat laat iemand zien in het hier en nu en hoe draagt dat bij aan de problemen waar hij tegen aan loopt en welk gedrag kan hem helpen. Eerlijk gezegd zijn dat vaak geen gevaarlijke gekke dingen.
Ik werk nu ruim 5 jaar in de forensische psychiatrie en steeds meer realiseer ik me hoe gewoon mijn cliënten zijn. Ze ergeren zich eraan als afspraken niet nagekomen worden.
Ze vinden het vervelend als therapieën en trainingen niet doorgaan en ze zijn hier niet van op de hoogte zijn. Ze balen er van als iemand ze uitmaakt voor rotte vis, terwijl ze er van overtuigd zijn dat ze niets gedaan hebben en ze houden er niet van als er met dubbele maten gemeten worden. Heel normaal toch.
Mijn werk is om te zorgen dat iemand met zijn problemen op een goede manier om leert gaan. Afhankelijk van de training en de afdeling leren omgaan met zichzelf, met anderen, met verslaving, met 'weinig'geld, met het ziektebeeld en met het leven buiten; de maatschappij in het algemeen.
Dat laatste daar heb ik de laatste tijd soms wat moeite mee. Ik begrijp zelf vaak helemaal niets meer van onze maatschappij. Ik snap het niet dat mensen die elkaar niet kennen, elkaar het licht in de ogen niet gunnen. Ik begrijp het niet dat mensen doodleuk alle verloven van alle TBS-ers in willen trekken als er een de fout in gaat en ik begrijp er helemaal niets van dat mensen stemmen op een partij programma welke verdacht veel lijkt op een complottheorie uit een waansysteem. Toch ben ik degene die werkt met gevaarlijke gekken?
Maar goed terug naar mijn eerste vraag. Wat doe ik nu eigenlijk. De kinderen in mijn gymles leg ik het meestal als volgt uit. Ik werk met tbs-ers dat zijn mensen die in aanraking zijn geweest met de politie en die een ziekte hebben in hun hoofd. Deze mensen probeer ik te leren hoe ze om moeten gaan met hun problemen. "Ah ha werken met mensen is dat leuk?"
Ja ik werk met mensen en dat is hartstikke leuk!
| < Vorige | Volgende > |
|---|