Feestmaand

De decembermaand is voor velen geen feestmaand, ondanks dat de media ons dat wil laten geloven. De commercie doet er vrolijk een schep bovenop en heel Nederland koopt zijn/haar geluk met mooie kleding, dure cadeaus, luxe eten en wat dies meer zij. Onder die glitterlaag gaan vaak eenzaamheid of anderszins gevoelens van onvrede schuil en ondanks alles dreigt dat soms naar de oppervlakte te drijven.  De posterijen draaien overuren, want niemand mag met Kerst vergeten worden, niemand mag alleen zijn en lukt dat met Kerstmis niet, dan kunnen we massaal uitwijken naar de jaarwisseling waarin alles nog eens dunnetjes wordt overgedaan. Het is een gevaarlijke tijd voor heel veel mensen en zeker niet exclusief voor alleenstaanden.

Je kunt je verdriet, je eenzaamheid, je woede, je onmacht en je leegte niet wegslikken met een kerstkrans of oliebol.

In de praktijk klagen vele cliënten als een bérg tegen de feestdagen op te zien.  Jongeren die zich verplicht voelen, of soms zelfs verplicht worden hun dagen te verdelen over de ouders, en  schoonouders. In geval van gescheiden en intussen hertrouwde ouders is het nog een hele toer om bij iedereen hun opwachting te maken en zelf komen zij niet meer toe aan elkáár.

Ouders die hun recalcitrante kinderen proberen gunstig te stemmen met cadeaus en lekker eten en als dank een grote mond krijgen. Echtparen die het hele jaar door niet meer samen door één deur konden en nu de schijn willen ophouden voor de buren die op bezoek komen. Om nog maar te zwijgen over de weduwen en weduwnaars die rust zoeken, maar zich verplicht voelen aan te schuiven bij anderen, omdat die anderen uit goede bedoelingen de uitnodiging deden want je laat immers niemand alleen met Kerst?

Ik vraag mij af waar toch dat valse sentiment vandaan komt van vrede op aarde dat, zodra het 2 januari alweer vergeten is? Zoals meestal ook goede voornemens voor het nieuwe jaar vervliegen, gelijk met het doven van de laatste vuurpijl? Zíjn mensen wel in staat tot vrede?

Al die hoogdravende woorden, voornemens en naastenliefde, die kennelijk onlosmakelijk verbonden zijn met de decembermaand die we als een feestmaand beschouwen ten spijt, blijkt dat mensen zich doorgaans teveel met zichzelf bezig houden en te weinig betrokkenheid hebben naar anderen. Dat maak je niet goed in december.

Gelukkig heeft ook deze medaille een andere kant van werkelijk oprecht gemeende liefde en warmte, die komen van de witte raven onder ons.

Ik wens u allen daarom geen vrede, maar tevredenheid met kerst en een voortzetting daarvan in 2008!

{mos_fb_discuss:2}