Ik kwam na drie maanden terug op mijn stageplaats om de resultaten van mijn onderzoek te presenteren in het team. Ik ging natuurlijk eerst even de afdeling op. Tijdens mijn stage had ik uitgebreid contact gehad met clienten van een bepaalde afdeling en ik was dan ook erg benieuwd hoe het met ze ging. Met een client had ik individuele gesprekken gevoert. Hij was in eerste instantie aangemeld in een groepstraining, maar na een aantal bijeenkomsten bleek hij de nerderlandse taal nog niet voldoende te beheersen om het optimale resultaat uit de groep te halen. Er werd besloten dat ik met hem in het engels zou proberen om het traject alsnog te doorlopen. Voor mij als stagiare natuurlijk een echte uitdaging.
Het was mijn eerste individuele client en mede door het onderwerp en het samen zoeken naar de juiste nederlandse dan wel engelse vertaling maakte de gesprekken een onuitwisbare indruk op mij. Het klikte goed tussen ons en de gesprekken verliepen prettig en hadden behoorlijk wat diepgang. Client vertelde uitgebreid over zijn leven, over zijn komst naar nederland, over zijn problemen en natuurlijk over zijn psychotische symptomen en de daarbij horende wanen. Hij was er van overtuigd geweest een soort Jezus figuur te zijn geweest die de last van de wereld moest dragen. Helaas ging het met mijn client niet ged. De waarschuwingssignalen die we zo zorgvuldig bedacht hadden staken de kop op en langzaam gleed hij af richting een nieuwe psychose. Hij belande op een zeker moment in de separeer en aan onze gesprekken kwam abrupt een einde. Niet veel later zat mijn stageperiode erop.
Toen ik op de afdeling kwam ging ik op zoek naar deze client. Ik was natuurlijk erg benieuwd hoe het nu met hem was. Ik zag hem uiteindelijk toen ik op het balkon stond. Hij hing half uit zijn kamerraam een verdieping hoger. Hij zag me staan en riep mijn naam. Wat volgde was het meest wonderbaarlijke gesprek dat ik ooit heb gehad. Hoewel hij al een stuk opgeknapt was sinds de laatste keer dat ik hem sprak, was hij nog steeds psychotisch. Het eerste wat hij tegen me zij was dat het wel redelijk met hem ging en vervolgens keerde hij zich om naar binnen en zei hij in het engels bemoei je er niet mee. Ik was zo leek het met twee mensen in gesprek op dat moment. De tweede persoon echter was de stem in zijn hoofd. Een stem die het hem, maar zeker mij niet al te makkelijk maakte. Ik kreeg verschillende verwijten naar mijn hoofd. Ik had hem in de steek gelaten, was zomaar weg gegaan. Ik was niet te vertrouwen en ik moest maar heel gauw weg gaan. Een beetje doen alsof ik niet wist hoe het met hem was. Hoe durfde ik eigenlijk mijn gezicht nog te laten zien. Het vreemde was dat ik al deze zaken natuurlijk niet echt kon horen. Het was immers zijn stem die dit tegen hem zei. Ik begreep de boodschap van de stem omdat mijn client het met volle overgave in het engels voor me op nam.
Het maakte ontzettend veel indruk op me. Zelf had ik weinig in te brengen in het gesprek en was eigenlijk bijna alleen toehoorder van een gesprek waarvan ik het onderwerp was.In een kleine 5 minuten werden al mijn eigen twijfels die ik had, of ik er iets aan had kunnen doen dat het zo met hem gelopen was en het vervelende gevoel wat ik over gehouden had aan het feit dat ik nooit echt af had kunnen ronden besproken. Het was alsof er een spiegel voorgehouden werd, die haarfijn de slechte kanten en mijn kwaliteiten belichte. Voor mij als therapeut wellicht een van de meest leerzame gesprekken ooit. Na 5 minuten gaf hij aan even naar beneden te komen. Daar gaf hij mij een hand en wenste me veel succes in mijn verdere loopbaan, ik bedankte hem en hij ging weer terug naar boven. Sinds die dag ben ik me bewust van het feit wat afscheid nemen betekend en voor waarde heeft. Toch gebeurt het helaas te vaak dat contacten plots eindigen en er geen tijd is om echt afscheid te nemen van clienten. Op die momenten heb ik behoefte aan een goed gesprek. Er spelen dan dezelfde twijfels en dezelfde vragen door mijn hoofd, maar helaas niemand meer om het voor me op te nemen.
