Echte liefde deel III
Mijn beste vriend heeft een zomerdip, en is daarmee trendsetter. De bladen moeten gevuld worden, maar er gebeurt te weinig, en er zijn teveel bladen. We staan nooit meer in neutraal. Als alles zijn gangetje gaat, reken dan maar dat er iets goed mis is. Hij kijkt me aan met een blik van iemand die eigenlijk naar de dokter wil, maar niet ziek is. Als iemand die eigenlijk zou willen verdrinken in een kurkdroge rivierbedding.
Ik ben het een beetje zat om over hem te praten, hoewel hij gisteren toch wel weer iets moois zei. Vooruit dan maar, nog één keer dan:
"Mijn DNA is te stabiel om depressief of alcoholist te kunnen worden. Godverdomme. Ik doe echt m'n best, en ben een topacteur in m'n eigen slachtofferrol. Argumenten te over om te denken dat iedereen me laat barsten, en dat ik de grootste eikel ben die ik ken. Het is bijna romantisch om je zo eenzaam te voelen.
En dan ineens bereik je het plafond, en merk je dat je op een splitsing staat: óf afglijden tot een antisociale alcoholist, óf karakter tonen. Kies maar. En dan merk je dat je helemaal niet kunt kiezen, maar dat je DNA en je leergeschiedenis al voor jou hebben gekozen. Altijd weer dat automatische aangeboren karakter dat roet in het eten gooit van mijn alcoholisme. Godverdomme.
Ik wil dus niet beter worden, daar komt het op neer. Ik wil me afsluiten en ruzie maken met iedereen. Ik wil drinken tegen de Bierkaai, en me vooral Heel Erg Zielig voelen. De Grote Onbegrepene zijn; de enige waterhoudende cactus in een dorre, droge woestijn vol onbegrip. Alleen de eenden begrijpen mij, door hun funky manier van waggelen. Juist. Zo moet het.
En ondertussen hou ik het bij 3 biertjes, en voel ik dat ik neig naar het goede. Maar ik wil helemaal niet goed zijn in een kutsituatie. Ik wil dat je mij komt redden, omdat ik daar recht op heb. Ik doe zoveel om mensen te helpen, waarom helpt niemand mij? Waarom twijfel ik continu of ik het wel goed doe, als ik zeker weet dat ik het goed bedoel?
Tussen wal en schip zitten, en eigenlijk willen verdrinken, maar weten dat je uiteindelijk toch wel weer met beide benen op de grond terecht komt. Ik haat het om zo stabiel te zijn."
-Gijs
| < Vorige | Volgende > |
|---|