Ik ken een jongen die eigenlijk alles had wat je je kunt bedenken: geweldige carrière, een lekker wijf, en een leuk sociaal leven. Alles lachte hem toe, en hij vertelde mij vaak hoe dankbaar hij was voor al dat geluk. Tegelijkertijd was hij op een bepaald punt een beetje bang dat het alleen nog maar slechter kon gaan. Zo zie je maar dat we met onze gedachten zelfs van een ideale situatie nog een rampscenario kunnen maken.
Maar hij genoot hoor, vergis je niet. En toen ineens liep zijn relatie op de klippen. Zomaar, om iets schijnbaar onbeduidends. En ineens stortte zijn hele leven als een kaartenhuis in elkaar. Hij kwam erachter hoeveel van zijn geluk gekleurd werd door haar; hoe zelfs de kleur en geur van alles buiten haar om grijs werd. Ineens was hij op zaterdagavond alleen thuis, en kwamen de muren met haar foto's op hem af. Omdat hij haar had verloren, had hij ook een gedeelte van zichzelf verloren. Als vriend kun je dan bijzonder weinig doen. De eerste week besprong ik hem zowat, en zorgde ik er vooral voor dat hij niet teveel alleen was. Maar ik merkte dat zo'n hulpactie vervaagt, en dat je na anderhalve week 'het gewone leven weer oppakt'. Niet beseffende dat het drama voor hem toen pas echt begon.
Hij belde me in tranen op en zei dat hij er gewoon geen zak meer aan vond. Hij deed wat hij moest doen: werken, sporten, en regelmatig met de kop in de wind. Maar alles was donker geworden in zijn hoofd. De liefde kan zoveel dingen oplichten, dat het gebrek eraan alles doet vervagen. "Alle gewone dingen waren geweldig dankzij haar, en alle geweldige dingen zijn gewoon doordat ik ze niet meer met haar kan delen". Ik denk dat hij het probleem hiermee perfect heeft samengevat. Eenzaamheid in de liefde kan niet door vrienden worden gecompenseerd. Ik wil hem niet afleiden van zijn verdriet. Een echte vriend gunt de ander zijn eenzaamheid. Het is de keerzijde van de medaille; en de noodzakelijke erkenning die de liefde verdient. Echte liefde doet pijn. Na het feest komt de afwas.
Het is eigenlijk volkomen kut dat mensen niet gewoon voor altijd gelukkig samen kunnen zijn. Waarom al dat getrut met al dan niet verenigbare voorkeuren. Waarom niet gewoon liefhebben tot je er dood bij neervalt?
Volgens mijn vriend was zij de spiegel van zijn eigen ziel, en kan hij zichzelf niet meer zien, nu hij haar niet meer ziet. Opmerkelijk vond ik dat hij vooral repte over wat hij haar allemaal gunt. Misschien is echte liefde wel: bereid zijn om jezelf aan iemand weg te geven, zelfs als dit betekent dat je niet bij diegene kunt zijn. Je hart desnoods in de kluis leggen. Voor haar. Niet bij haar zijn omdat je wilt dat ze alles krijgt waar ze van droomt.
Ik ken een jongen die eigenlijk alles had wat je je kunt bedenken: geweldige carrière, een lekker wijf, en een leuk sociaal leven. Alles lachte hem toe, en hij vertelde mij vaak hoe dankbaar hij was voor al dat geluk. Tegelijkertijd was hij op een bepaald punt een beetje bang dat het alleen nog maar slechter kon gaan. Zo zie je maar dat we met onze gedachten zelfs van een ideale situatie nog een rampscenario kunnen maken.