Dom en dommer

In de praktijk zie ik een jongeman die zich mateloos stoort aan de domheid van de mensen. Hij beklaagt zich dat hij zelden of nooit mensen van zijn eigen niveau tegenkomt en dat heeft zich vertaald in faalangst. Een diagnose die je niet onmiddellijk zou stellen bij deze klacht. Temeer daar de jongeman in kwestie zijn middelbare school niet heeft afgemaakt en nu een MBO opleiding volgt. Je zou toch denken dat er talloze lotgenoten te vinden moeten zijn die aansluiten bij het niveau van deze jonge cliënt. Zelf ervaart hij dat allerminst zo.

In de praktijk zie ik een man van 65 jaar die je het beste zou omschrijven als een ongeschoolde arbeider, verstotene uit de maatschappij door een criminele levenswandel en op zijn oude dag bankroet en vol van wrok en haat tegen de maatschappij in het algemeen en de overheid in het bijzonder. Een lange levensgeschiedenis, met een ongelukkige jeugd, van het ene tuchthuis naar het andere, vader aan de drank, moeder in de prostitutie en de kinders op straat op zoek naar (crimineel)avontuur.

De jonge cliënt heeft kansen en talenten bij de vleet, hij weet ze alleen niet effectief te gebruiken. Daardoor kijkt hij neer op anderen die in zijn ogen een dom en leeg bestaan leiden, zijn grootste angst is om ook zo te worden. Hij heeft geen idee hoe hij dat moet voorkomen, want ondanks zijn talenten en creativiteit en zijn commentaar op de domheid van de mensen, durft hij niet in zichzelf te geloven en scheldt hij liever vanuit een veilig nietsdoen op anderen.

Ook de oudere cliënt scheldt vanuit een verongelijktheid op de mensheid, die hem zo slecht behandeld heeft in het leven.

De oudere man heeft nauwelijks scholing gehad en van die korte periode heeft hij meer dan de helft gespijbeld. Daarna heeft hij een zeer kleurrijk, zij het crimineel leven geleid, dat hem tot grote ( financiële ) hoogte naar een diep bankroet heeft gebracht, voornamelijk dankzij de schurkenstreken van de belastingen die hem tot de dag van vandaag achter de broek aanzitten.

De oude man zou in de ogen van de jonge man als dom bestempeld worden, terwijl de jonge man van de oude waarschijnlijk een schop onder zijn kont kan verwachten. Wat de beide heren met elkaar gemeen hebben is dat zij externaliseren en beiden geen blijk geven van inzicht in handelen, de consequenties van oorzaak en gevolg.

En de psycholoog? Die is in de ogen van de een “net zo dom als de rest die er niks van begrijpt”en in de ogen van de ander “ nét zo’n zogenaamde geleerde heer die het allemaal zo goed weet, maar ondertussen de kleine man laat verrekken”

Soms hebben we een dom vak J)))

{mos_fb_discuss:2}