De toevalligheid van het bestaan

Hij is een jonge academicus die al tijdens zijn studie werd gezien als een veelbelovend talent. Een jongeman met ambitie, discipline, kunstzinnig, en met een groot analytisch vermogen.

Toen hij cum laude afstudeerde en de universiteit verliet met een bul op zak en vele lovende woorden van zijn leermeesters in de Wijsbegeerte, lachte de toekomst hem toe.

Dacht hij.

Want het studentenpand dat hij bewoonde werd gesloopt en hij had nog geen baan, en dus geen inkomen en derhalve ook geen onderdak meer. Geen nood, hij trok zolang weer in bij zijn ouders. Het zou voor tijdelijk zijn.

Vol goede moed solliciteerde hij op alles waarmee hij dacht zijn brood te kunnen gaan verdienen. Tot de eerste afwijzingen in de bus rolden. En hij ontdekte dat het voeren van een academische titel geen enkele garantie op een baan biedt. Hij ontdekte het bestaan van een omgekeerde discriminatie, enkele van zijn vrouwelijke studiegenoten verwierven moeiteloos een aioplaats, enkele van hen zelfs tegen wil en dank, zij wílden in feite niet gaan promoveren, maar ja, ze kregen het min of meer toegeworpen en je moet toch wát, verzuchtten zij. De jongeman keek dat met lede ogen aan, hij wilde niets liever dan gaan promoveren, maar als één van meer dan 200 mannelijke gegadigden was de kans op een aioplaats vrijwel nihil.

Het tijdelijke thuis wonen werd uiteindelijk ruim twee jaar. En van lieverlee zakte de moed hem in de schoenen en kreeg de jongeman het gevoel dat de maatschappij niet op hem zat te wachten. Hij begon zich een overbodig mens te voelen. Als student stonden de meisjes voor hem in de rij, nu hij werkloos was, had het vrouwelijke geslacht geen enkele belangstelling meer voor hem. Hij had niets te bieden. Hij werd triest en angstig. Nerveus en vol met stress. Hij begon zijn vrienden te mijden. Hij keek om zich heen en zag dat anderen, met minder opleiding en vaak ook met minder ambities wel aan een baan kwamen. Hij keek om zich heen en merkte hoe belangrijk het is om kruiwagens te hebben én een enigszins kritiekloze houding. Hij kon dat niet als non-conformist die alle verhoudingen veel te scherp door had en dat ook hardop zei. Hij solliciteerde op den duur naar alles. Tot aan afwasser toe. Zelfs dáár kreeg hij een “nee”te horen. Voor het één was hij te onervaren, voor het ander te hoog opgeleid, het wilde niet lukken. Zijn dromen leken hem te ontglippen aan de harde realiteit. Hij leek alles te verliezen, zijn woning was hij al kwijt, hij had geen baan, geen inkomen, hij verloor vrienden én hij verloor (zelf)vertrouwen.

Uiteindelijk is hij, na twee uitzichtloze jaren toch aan de slag gekomen. Hij heeft een leuke baan gevonden als leraar en hij publiceert van tijd tot tijd ook boekrecensies en essays. Daar oogst hij veel succes mee. Hij lijkt zijn podium eindelijk te hebben gevonden. Maar toch bekruipt hem nog vaak de angst om alles zomaar weer kwijt te kunnen raken. Die angst blijft om hem heen hangen, het geeft hem een gevoel van onveiligheid.  Want alles is vluchtig en hangt van toevalligheid aan elkaar meent hij. Helemaal ongelijk heeft hij niet, deze jongeman. Toch heb ik meer vertrouwen in hem dan hijzelf. Iemand met zoveel talenten, met zo’n scherpe geest, die móet wel worden opgemerkt vroeg of laat.

Ik plan een nieuwe afspraak voor hem in mijn agenda en neem bij de deur afscheid van hem. Ik wens iedereen, maar hem in het bijzonder, een succesvol 2011!