De splinter en de balk

Zij zagen de splinter in het oog van de ander, en merkten de balk in hun eigen ogen niet op.

En zo kon het gebeuren dat de man zichzelf verloochende. Nee, hij kende haar nauwelijks (hij correspondeerde drie jaar lang met haar elke week). Hij had slechts een zakelijk contact met haar (hij sprak regelmatig met haar af, kuste haar bij begroeting en nam appelflappen voor haar mee). Zij stuurde hem steeds email, zij belde hem vaak (zij belde slechts één keer omdat zij niet begreep waarom hij plotseling niets meer van haar wilde weten), zij stuurde hem cadeaus (die hij in ontroerde dank altijd aanvaardde en hij stuurde haar óók cadeaus, maar dat "vergat"hij te melden) en zij stuurde hem een liefdesaria van Rossini en toen “wist hij het zeker”(hij stuurde haar liefdesgedichten voorzien van opmerkingen dat deze gedichten zo op haar van toepassing waren, dat "vergat"hij eveneens te melden). Hij had de correspondentie voor zijn vrouw verborgen gehouden maar zei dat zijn vrouw álles mocht lezen (waarom zo stiekem? er was slechts een vriendschappelijke relatie en nee, zijn vrouw had lang niet álles gelezen zo bleek in de rechtzaal) Zij stalkte hem en dus dwong hij haar om haar woning te verkopen (zij stalkte niet, zij werd jarenlang genegeerd en zocht een antwoord op de vraag waarom hij zo als een blad aan de boom veranderde en vijandig werd, er was niets gebeurd, zij werd bedreigd en geïntimideerd door zijn advocaat). Zij was geestelijk niet in orde (zij mankeerde niets, maar zij leed onder zijn negeren). Zij betrok zijn werk hierin (zij bewaakte zijn integriteit en betrok niemand hierin, hijzelf ging naar het bestuur van zijn werk, klaagde bij familie en kennissen, maakte haar zwart bij de woningbouw, liet zich door de politie overhalen aangifte te doen op grond van ziekelijke verdenkingen en giftige opmerkingen van zijn vrouw en leverde haar uit aan politie en justitie).(n.b.Cursief is de waarheid)

Zij belandde in een cel, werd urenlang ondervraagd, gedreigd, zij werd grondstof voor talloze overheidsorganen die allemaal aan haar moesten verdienen, de instanties moeten immers bestaansrecht hebben. Zij moest járenlange ellende verdragen, omdat hij veel emailtjes van haar had moeten verdragen waarin zij hem vroeg waarom hij deze vriendschap op deze manier verraadde. Hij moest komen getuigen en zijn vrouw ook, zij schuwden de leugens niet en dikten het verhaal nog eens extra aan. Alleen de rechter begreep dat hier sprake was van een wel héél smerig spelletje: “man wordt door jaloerse vrouw betrapt op een vriendschappelijke correspondentie, man probeert het vege lijf te redden en legt alles bij zijn mailvriendinnetje neer”. De rechter was niet mild, maar rechtvaardig: zij citeerde zijn teksten, luid in de rechtszaal en ieder begreep wat hier in feite aan de hand was. Niet zij, maar hij projecteerde op een gruwelijke wijze.

Advocatenkantoor Anker& Anker heeft onlangs publiekelijk geprotesteerd tegen de toenemende hoeveelheid onbenullige zaken die bij justitie aanhangig worden gemaakt, waarmee de rechtbanken worden (over)belast. Bovenstaand verhaal is hiervan een voorbeeld. De man had, in plaats van naar de politie te rennen met dubieuze verdenkingen die hij niet  bewijzen kon, en daarmee de hele bureaucratie in gang zette waar Kafka nog wat van zou kunnen leren, beter éénmaal een gesprek kunnen aangaan met zijn zogenaamde belager. Dan had hij zelf niet zo voor lul gestaan en zij was niet op de divan van de therapeut terecht gekomen.

Hij zal nooit weten hoe loyaal zij bleef, ondanks zijn gemene streken, aan de vriendschap die zij ooit hadden. Hij zal nooit weten welke offers zij gebracht heeft en welke schade zij heeft geleden. Hij zag alleen de splinter in haar oog. De wáárheid zal hij nooit (willen) zien, de balk zit hem in de weg. Hij heeft moreel gefaald, en daarop is maar één antwoord: walging.