De familie Sticker
Als je je vriendin niet meer kunt betalen en je vrienden je massaal laten barsten omdat je flatscreen stuk is, dan heb je altijd je familie nog. Nu (na kerst) kan iedereen elkaar voorlopig weer schieten, maar de genetische band overleeft alles. Bij de volgende verjaardag is het net alsof er niets gebeurd is. Waren vrienden maar zo vergevingsgezind.
Misschien kunnen we in de toekomst vrienden uitzoeken met een vergelijkbaar DNA-profiel en wordt familie overbodig. Waarschijnlijk is de wens in dit geval de vader van de gedachte, maar toch. Waarom zit je vast aan tientallen (vaak) foeilelijke en oerdomme mensen, terwijl je zelf zo mooi en slim bent? Ik hoorde laatst van een of andere zweefteef dat mensen in hun vorige leven hun huidige ouders en familie zelf hebben uitgekozen. In dat geval moet ik in mijn vorige leven dus een brute masochist geweest zijn.
Als er iemand dood gaat komt de ware aard van het familie-systeem bovendrijven, als giftige radioactieve olie uit een lekkende nucleaire onderzeeër. De wolven doen hun schaapskleren dan af, en vreten de weinige overgebleven schapen op (ook de zwarte). Er wordt dan gevochten om 15 jaar oude wasmachines, gammele stoelen en een beetje geld.
Ik ken een oma die nog volop leeft, maar waarbij de familie nu al stickertjes onder het meubilair heeft geplakt met de naam van de toekomstige eigenaar. Ik weet van mezelf dat ik speciaal voor KCP dolgraag de meest idiote lulverhalen bedenk, maar dit is dus niet door mij verzonnen. Was dat maar zo. De familie Sticker is van buiten heel leuk en met kerst heel aardig voor elkaar. Onderhuids worden de spullen van de levende echter al ten dode opgeschreven. Zelden word ik serieus agressief van verhalen over smerige mensen die smerige dingen doen, maar nu kreeg ik ineens enorm veel zin om de stickeraars keihard op hun hypocriete muil te rammen.
Toch is het ook wel weer handig, zo’n systeem. We zijn als mensen toch wel volwassen geworden hoor, de laatste paar honderd jaar. Misschien moeten we de stervende levende in het vervolg laten meedelen in de vreugde; dat zou mijn grootste agressie in ieder geval wegnemen. Waarom tattoëren we onze wensen niet op het verschrompelde lijf van opa of oma? Dat is pas echt eerlijk verdelen: dat opa ligt opgebaard met heel groot De auto is voor Annie op zijn voorhoofd, en de wasmachine is voor een van de studerende kleinkinderen, vecht zelf maar uit voor wie op zijn schouder.
Het allerleukste is als de dode de levenden zelf een loer draait, door zijn hele vermogen bijvoorbeeld onaangekondigd na te laten aan een goed doel, of nog beter; een volslagen onbekende. Als ik zelf een hobby zou mogen bedenken, dan zou het “kijken naar familieleden die dat nieuws net gehoord hebben” zijn. Ik ken mensen die het geld van de erfenis al hadden uitgegeven, tot ze ontdekten dat opa al het geld had nagelaten aan zijn minnares en haar bastaard-zoon. Die gezichten heb ik mogen zien op het moment dat ze dat hoorden. Sommige dingen zijn onbetaalbaar.
Laten we ophouden met dat hypocriete gedoe en, in plaats van in een vorig leven, in het hier en nu bepalen met wie we wel en niet willen omgaan. Iedereen die ik ken heeft een paar echte ratten in de familie, van het niveau stickers onder de spullen van de levenden plakken dus. Wat doe je als je thuis last van ratten hebt?
Precies.
-Gijs.
{mos_fb_discuss:2}
| < Vorige | Volgende > |
|---|