De Vereniging van Huiseigenaren

Het fijne aan psycholoog zijn is dat je je niet hoeft te storen aan een hoog salaris. Er is niets zo verwarrend als geld. Daar moet je namelijk dingen van kopen, en voor je het weet denk je dan dat je werkt voor het geld en daar word je uiteindelijk Heel Erg Ongelukkig van. God zij dank blijft de Balkenende-norm voor ons altijd een vergezicht, waardoor we direct beseffen waarom we doen wat we doen: Idealisme! Mensen helpen! Positieve feedback! Symptoombestrijding! Hoera!

Niets zo lekker om als gevolg van dat verhelderende inspirerende salaris ’s avonds thuis te komen in je knusse miniatuurappartementje. Lekker bij een kaarsje stoom afblazen van de kou, lekker dagdromen van een verwarming die het wél doet en fantaseren over vers fruit en verse groenten van de Albert Heijn (iets dat we in de psychologie ook wel een AH-erlebnis noemen).

Hoor eens aan, de deurbel blijkt het nog te doen. Ik doe open en kijk in het iets te blije gezicht van Janet, de buurvrouw, die tevens in het bestuur zit van de Vereniging van Huiseigenaren. Iedere maand betaal ik 80 euro voor... ja voor wat eigenlijk? Ik vraag het haar direct, nog voor ze zelf haar stomme mond heeft kunnen bewegen: “Zeg Janet, nu je er toch bent, waar gaan die 1000 euro die ik jullie elk jaar betaal eigenlijk aan op? Ik merk er namelijk geen reet van.”

Nu moet ik even uitleggen dat Janet vroeger waarschijnlijk ooit proefpersoon is geweest bij een of ander experiment van de overheid, waarbij ze hebben gekeken hoe mensen functioneren zonder hersenen. Hierdoor leidt elke vorm van communicatie die afwijkt van de protocollaire koetjes en kalfjes bij haar tot een acute paniekaanval. Janet begint aldus te trillen en te beven als een chihuahua op de Noordpool. Heb ik eindelijk geleerd om mijn werk niet mee naar huis te nemen, komt het werk me godverdomme thuis opzoeken. Na een kwartier en 2 koppen supersterke koffie (ja weet ik veel!) lijkt ze zichzelf enigzins te hebben hervonden, hoewel ik twijfel of ze er ooit echt is geweest, maar dit terzijde. Het geld, trut, daar hadden we het over. Waaaaar blijft mijn geld.

Ze begint over de pelikaan in de tuin. Ik kijk, schrik, pak mijn stalen pijp en wil naar buiten rennen, tot Janet zegt dat het beest van plastic is en dient ter decoratie. 250 euro kostte het ding. Tweehonderdvijftig euro. Ik doe alsof ik rustig blijf.

Een deel van mijn geld blijkt te worden besteed aan het dagelijks bestuur van de Vereniging van Huiseigenaren. 22 Appartementen hebben gezamenlijk een dagelijks bestuur. Dat clubje halfmongolen drinkt koffie, vreet taarten zo groot als de maan en gaat niet te vergeten jaarlijks een dagje weg naar een congres in Debilistan. Het plan voor komend jaar is nu om daarnaast ook nog eens geld vrij te maken om de boel eens een flinke lik verf te geven, maar het bestuur is het alleen nog niet eens over de kleur. Bovendien heeft het algemeen bestuur kritiek op het dagelijks bestuur, omdat er sprake zou zijn van vriendjespolitiek. De penningmeester zou met hulp van de voorzitter veel sneller dan gewoonlijk zijn opgeklommen binnen de Vereniging. Vermoed wordt dat er sprake is van belangenverstrengeling, omdat de voorzitter weer met grote regelmaat op de achterkant van de penningmeester(es) schijnt te klimmen. Een onafhankelijk onderzoek moet in deze kwestie meer helderheid scheppen, aangezien beide partijen op dit moment erg moeizaam met elkaar door één deur kunnen.

En dan zijn er nog mensen die het raar vinden dat de fundamentalisten ons beu zijn.

Ik stop ermee, met mijn vragen aan Janet. Ik koop voor die 80 euro per maand Onwetendheid. Een koopje als je het mij vraagt. Ze kwam gelukkig voor iets anders. Of ik iedere maand 3,50 extra wilde gaan betalen voor het verjaardagspotje. Het Dagelijks Bestuur heeft namelijk besloten dat iedereen een kadootje krijgt voor zijn verjaardag, en dat iedereen dit jaar een gereedschapskist krijgt. Handig, voor als je nog eens wat aan je buurman wilt uitlenen, is de gedachte.

Ik sluit mijn ogen, en fantaseer over een kasteel in het bos met een ophaalbrug en hyperagressieve krokodillen in de slotgracht, met daaromheen een groot stuk land met hoge hekken onder stroom, prikkeldraad, bloeddorstige rottweilers, oude Oost-Duitse grenswachten en grote lichtgevende matrixborden met Laat Me Met Rust erop.

-Gijs

www.denkwatjewilt.nl

{mos_fb_discuss:2}