De Vereniging van Huiseigenaren deel II
Al vanaf het begin schrijf ik stukjes voor deze geweldige website. Meestal doe ik dat in mijn appartement in Nijmegen, waar ik onder het genot van een biertje mijn gal, frustratie, woede of verdriet deel met mijn p.c., en vervolgens met jullie. Ik heb een heerlijk appartement. Groot, relatief goedkoop, perfecte locatie. In de luwte van het centrum vormt deze plek voor mij de ideale bakermat voor het bedenken van mijn creatieve capriolen.
Ik woon er in één blok samen met 9 anderen. Fijne mensen. Van alles wat. Werkend, studerend, homo, hetero, kortom: de ideale mix van verschillende levensverhalen. Ik hoor vaak mensen vertellen dat ze hun buren niet kunnen luchten of zien. Dat het oorlog is in de buurt en dat iedereen ruzie heeft met iedereen. Dat is bij mij niet zo.
Nee, wij gaan heel leuk met elkaar om. Toen onze buurthomo laatst gillend en huilend aanbelde met de mededeling dat er een spin in zijn kamer zat, heb ik hem zeker niet uitgelachen. Welnee. Ik ben met hem meegegaan en heb de spin met zachte hand verwijderd. Het is toch logisch dat zo'n jongen daar overstuur van raakt!
En toen de buurvrouw naast mij nachts om 4 uur had bedacht om de centrifuge (van de wasmachine naast mijn slaapkamer) zonder was te laten draaien als wraak voor het feit dat ik haar die dag niet enthausiast genoeg had gegroet, begreep ik dat volkomen en bood ik haar de volgende dag mijn excuses aan voor mijn wangedrag. Toen heb ik schoon schip gemaakt en ben ik al mijn fouten onder ogen gaan zien. Voorbeeld: ik kan nu eenmaal niet van haar eisen dat ze de rommel op de gang ‘gewoon opruimt’, want ze heeft wel genoeg andere dingen aan haar hoofd. Daarom doe ik het nu voor haar. Als ze mijn pan leent en ik die vervolgens een week later rottend van etensresten in de schuur terugvind, dan hoor je mij niet meer klagen. Het is namelijk mijn pan en dus mijn verantwoordelijkheid.
Als het schizofrene meisje van boven zondag 's ochtends om 7:30 voor mijn deur een discussie voert met een van haar persoonlijkheden over hoe heerlijk het is om vroeg op te staan, ben ik de laatste die een knuppel pakt en haar met harde hand het zwijgen oplegt. In plaats daarvan luister ik naar deze wijze les en sta ik fluitend 4 uur eerder op dan ik gewend ben. Het werkloze suïcidale meisje van beneden heeft nog wel eens de neiging om mij verrot te schelden omdat ik wel van een biertje hou, en omdat het gerinkel van kratjes lege flessen diepe trauma's uit haar jeugd naar boven haalt. Ik begrijp dat. Wat een asociaal monster ben ik toch. Ik zal niet meer drinken. Ik zorg er vervolgens ook voor dat er genoeg antidepressiva in huis zijn om een klein land stoned mee te krijgen, want je weet maar nooit wat mijn "niet-drinken" allemaal bij haar teweeg zal brengen.
Er is ook een jongen in het complex, met wie ik eigenlijk alleen maar goede contacten heb. Kennelijk pikt hij mijn gedrag, wat ik razend knap van hem vind. Ik vertelde hem laatst dat het mij wel interessant leek om voor mijn werk een korte periode in een psychiatrische inrichting te verblijven. Toen moest hij lachen en verzekerde hij mij dat ik op dat gebied al genoeg ervaring had opgedaan.
-Gijs
| < Vorige | Volgende > |
|---|