Dansen op Tahrir Square
We zijn 2012 ingerold en we zijn
op deze eerste werkdag van het nieuwe jaar druk doende iedereen aan wie we dat
nog niet gedaan hebben geluk in dit jaar
toe te wensen. Als we de ‘zieners’ moeten geloven zal in 2012 het einde der tijden zijn.
Als we de
pessimisten moeten geloven wacht ons nog een ‘horror winter’, als we de economen geloven staat ons een nog
grotere financiële crisis te wachten en als we de dames en heren politici
geloven zullen we in zwaar weer terecht komen met nog meer werklozen en nog
meer bezuinigingen en mogelijk een nog grotere eurocrisis waarvan nog onbekend is of dat gaat leiden naar de afschaffing van de
euro. De banken, die de uiteindelijke machthebbers zijn, elke politiek ten
spijt, doen er minzaam het zwijgen toe en de verzekeringen verhogen hun
premies. Al met al niet een start voor een nieuw jaar waarbij je staat te
juichen. Voor veel van onze cliënten zal psychologische hulp niet of nauwelijks meer toegankelijk zijn. Niet
iedereen kan twintig euro eigen bijdrage betalen. Dat geldt evenzeer voor
juridische bijstand en ik hoorde vandaag op de sportschool dezelfde klacht:
mensen haken af omdat ze het niet meer kunnen betalen. Voor onze jongeren wordt
het leven moeilijker: de studiegelden gaan omhoog, de hypotheken worden
moeilijker toegankelijk om nog maar te zwijgen van werk, dat was voor jongeren
al moeilijk verkrijgbaar, het zal nog moeilijker worden. Ik ken een jongeman
die dit aan den lijve ondervindt sinds
hij cum laude afstudeerde aan de Erasmus universiteit in 2008. Al die jaren
heeft hij keihard gewerkt, maar werd na een succesvolle maar korte carrière in
het onderwijs weg bezuinigd en na een volgende poging op een MBO is hij zelf
vertrokken omdat de leerlingen daar de dienst uitmaakten en het de leraren
onmogelijk maakten de lessen te geven. Resultaat: door bedreigingen en geweld door
de leerlingen tegen het onderwijzend
personeel een groot tekort aan leraren en wie moedig bleef kwam met een
burn-out thuis te zitten. Vervolgens gaf de jongeman onderwijs op diverse Kunstacademies en werkte hij mee aan een
cursus Filosofie voor gedetineerden. Nergens vond hij zo’n gemotiveerde ‘leerlingen’
als dáár. Maar al die baantjes waren maar voor korte perioden, nergens krijg je
meer een vaste aanstelling dus hij hopte van de ene cyclus naar de andere
zonder ooit het gevoel te hebben vooruit te komen, al zijn harde werken ten
spijt. Nu aan het eind van 2011 al die cycli ten einde waren en pas halverwege 2012
weer beginnen, gooide hij het over een andere boeg want hier in den lande voelt
hij zich een uitgeslotene. Zoals vele jongeren mét hem. En daarom vertrok hij op de laatste dag van 2011 naar
Egypte om daar Arabisch te gaan leren, hij kreeg een aanstelling als
onderzoeker op een dansinstituut in Cairo en onderdak bij een dichter die hem
geen huur vraagt, maar gesprekken, die tot inspiratie voor gedichten zouden
kunnen leiden. Hij voelt zich welkom daar in Egypte en toch geeft het een
beetje wrangheid: hij is een van de eerste economische vluchtelingen die de
andere kant opgaan. Zijn Egyptische vriendin die in ons land een succesvolle
carrière in de advocatuur heeft opgebouwd laat hij achter. De wereld op zijn
kop. Maar hij vertrok vol goede moed en veel motivatie en op oudejaarsnacht
danste hij met de moslims en de christenen gezamenlijk al zingend het nieuwe
jaar in op Tahrir Square. Dáár vindt hij de spirit van de jonge mensen om samen
te bouwen aan een hoopvolle toekomst.
Gelukkig Nieuwjaar!
| < Vorige | Volgende > |
|---|