Bestaans(on)zekerheid

In toenemende mate zien wij in onze praktijk cliënten die vastlopen in de huidige maatschappij en bureaucratische  regelgeving. De financiële crisis die als een  storm  over de wereld raast en die, naar de media die ons daarover in hapklare brokken informeert,  nog niet is uitgeraasd ligt daar niet aan ten grondslag, maar versterkt wel een gevoel van onbehagen, onzekerheid en wanhoop bij mensen die soms toch al kwetsbaar in het leven staan.

Onze praktijk heeft cliënten met meer dan 35 verschillende nationaliteiten. Daarmee mogen we stellen dat we zeer multicultureel zijn en dat vraagt van ons flexibiliteit, inzicht in cultuurbelevingen en taalvaardigheid. Die grote diversiteiten van culturele, religieuze en maatschappelijke achtergronden hebben echter wel één grote gemeenschappelijke deler: de menselijke maat. Een Kaapverdiaanse woede verschilt niet van een Marokkaanse, een Nederlands gevoel van onmacht niet van een Russische en een Keniaanse angst niet van een Surinaamse angst. Mensen wankelen in hun bestaans(on)zekerheid. Wat is er toch mis in deze stad, in dit land, in deze wereld? Een kleine evaluatie van problematiek van de afgelopen week, leert dat “een zorgzame samenleving” niet méér is dan een politiek gebalk dat ver verwijderd is van de dagelijkse strijd om een menswaardig bestaan.

Men voert in deze stad een lik-op-stuk beleid, vooral als er geld nodig is. Een client werd ‘s avonds om 10 uur aangehouden bij een grootscheepse verkeerscontrole. Nadat hij zijn papieren liet zien, sprong er opeens een deurwaarder van de gemeentebelastingen tevoorschijn die hem sommeerde om ter plekke een achterstallige betaling van 900 euro te voldoen, op straffe van in beslagname van zijn auto. Zijn verweer dat dit op een vergissing moest berusten deed niet ter zake, betalen en wel direct! Hij had geen keus, betaalde en keek thuis zijn bankafschriften na: en zie, hij hád helemaal geen betalingsachterstand, alles was reeds betaald! Zie het maar weer terug te krijgen.

Een jonge student uit de Dominicaanse Republiek die geen werk kan vinden en van een uitkering moet leven die niet toereikend is. Een Surinaamse man die onterecht werd ontslagen en via de rechter probeert het onrecht te herstellen. Een Turkse huisvader met vijf opgroeiende kinderen in een tweekamerwoning die al jaren probeert een grotere woning te krijgen zonder enig uitzicht daar op. Een wanhopige moeder van Antilliaanse afkomst die bedreigd wordt door haar buren omdat haar kinderen op de trap spelen in plaats van buiten, waar ze regelmatig in elkaar worden geslagen en daarom niet meer naar buiten durven. Een hoogopgeleide Nederlandse jongeman die wil emigreren omdat zijn salaris volledig opgaat aan vaste lasten en er niets overblijft om een goed bestaan op te bouwen. Hij voelt zich bestolen. Een Chinese jonge vrouw met een ziekelijke dochter van zes jaar die uit haar huis gezet werd en op straat moet leven. Een Marokkaanse wier man in de gevangenis zit waardoor zij geen inkomsten meer heeft, de taal niet spreekt en op de markt moet gaan stelen om wat brood en groenten voor haar kinderen te krijgen.

Dit is zomaar een greep van verhalen van wanhopige mensen die in feite een vreedzaam en rustig leven willen leiden, maar die kansarm zijn, die onrecht wordt aangedaan, die slecht wonen in buurten waar zij zich niet veilig voelen, die wel willen, maar niet kúnnen, mensen die boos, onmachtig, angstig, verdrietig of wanhopig zijn en de klappen van het leven dagelijks ervaren. Een Koreaanse cliënte  verzuchtte: “Ik wou dat ik in Amerika woonde” Op mijn vraag waarom, antwoordde zij: “dan kon ik een wapen dragen en ik zou het gebruiken ook, om tenminste mezelf te kunnen verdedigen”

Ik werd hier stil van.

Als je niets meer hebt en zelfs je menswaardigheid wordt afgenomen, wat rest je dan nog om de wapens te pakken en een revolutie te ontketenen? Het was slechts een gedachte van haar, maar toch:  ik hou mijn hart vast voor deze stad.

{mos_fb_discuss:2}