Apparaatloze Maandagavond

"Alle leed van de mens ontspruit uit het feit dat hij niet in staat is om rustig in zijn eentje in een kamer te zitten." (Blaise Pascal)

De eerste keer doet altijd een beetje zeer. Ik zit in mijn appartement te kijken naar een kaarsje en doe mijn best om tot rust te komen, met als gevolg dat de onrust groeit. Vanaf zeven uur tot ik ga slapen gaat alles behalve de koelkast uit. Dan kom je er ineens achter dat je een behoorlijke gadget-freak bent geworden. Computer, laptop, vaste telefoon, smartphone, tv, blu ray speler, versterker, xbox, stereo, enzovoort. Alles is stil. En die stilte schreeuwt nu al bijna een uur als Marijke Helwegen met teveel drank op door m’n hoofd. En ik móet nog zo lang! Waarom heb ik een fetisjisme gemaakt van het begrip ‘Practice what you preach?’. Waarom móet ik nou weer zo nodig? Waarom kan ik niet gewoon in een ivoren toren gaan zitten en gewoon doen alsof ik als psycholoog alles beter weet dan mijn cliënten?

Arnon Grunberg schreef ooit dat mensen er alles aan doen om verstrooid te raken, om zo afgeleid te worden van het fundamentele besef dat het leven tijdelijk, en daarmee zinloos is. En dus nemen mensen kinderen, stapelen ze hobby op hobby, consumeren ze zich een ongeluk en werken ze zich te pletter. Alles doen om maar uit die existentiële bodemloze beerput te blijven. Een prikkelverslaving die de angstaanjagende leegte van betekenisloosheid moet vullen.

De stilte giert door mijn lijf, als een spook dat sinister fluistert dat ik nuttige dingen moet gaan doen. ‘De kleerkast opruimen, dat mag toch best? Komt geen apparaat aan te pas! Of een boek lezen, één lampje aan, waarom niet? Een apparaatloze avond, nee dat heeft het toch niet echt hè. Een goed idee hoor, maar in de praktijk werkt het kennelijk niet. Kom, laten we wat gaan doen!’

Maar het spook praat tegen dovemansoren, aangezien ik van tevoren wist dat deze riedel zou komen. Ik blijf zitten en ik ga me de hele avond vervelen, ook als ik daar knettergek van word. Als een junk met commitment zie ik alle afkickverschijnselen passeren. Het hele scala aan emoties trekt voorbij en langzaam, heel langzaam wordt het iets rustiger in m’n hoofd.

Om 9 uur ’s ochtends word ik wakker en heb ik nog nooit zo lekker geslapen. Misschien bestaan de demonen in ons hoofd wel bij de gratie van het feit dat we ze weigeren te omhelzen. Misschien is het vluchten voor de waarheid dus nog zwaarder dan de waarheid zelf. Mijn waarheid op dat moment? Ik ben bang, hulpeloos, eenzaam, kwetsbaar en alleen, ik heb geen enkel idee, en dat is allemaal helemaal niet erg.

-Gijs

www.act-opleiding.nl

< Vorige		Volgende >