En Prozac is mijn paracetamol

‘Zestig miligram antidepressiva en veertig miligram antipsychotica, zestien jaar ben ik. Heb je het dan even voor elkaar? Nee. Het gleed langzaam in me. Waarom glijdt het er niet weer langzaam uit?’

Charlie is 14, woont bij haar ouders, zit op het gymnasium, heeft veel vrienden en wil later rechten studeren. Kortom, ze lijkt een doodnormale, gelukkige puber. Dan besluiten haar ouders te scheiden en staat haar leven op zijn kop. In de twee jaar daarna gaat het steeds slechter met Charlie en als ze 16 is, constateert de huisarts dat ze depressief is. Een periode volgt van pillen, psychologen, paniekaanvallen, zichzelf snijden, een zelfmoordpoging en uiteindelijk opname in een kliniek. Op een dag schrijft ze een afscheidsbrief en plots beseft ze wat voor geweldige mensen ze om zich heen heeft. Ze weet dat ze absoluut geen afscheid van hen wil nemen. Dit is het keerpunt en langzaam klimt ze omhoog uit het diepe dal.

Een taboedoorbrekend en openhartig boek voor tieners, ouders en voor iedereen die beroepsmatig betrokken is bij de behandeling van depressieve jongeren.

Charlie Bee (een pseudoniem) woont, na haar verblijf in een kliniek, nu weer thuis. Ook gaat ze weer naar school. Ze doet nu havo 4/5 in één jaar en is van plan daarna psychologie op HBO-niveau te doen. Hier volgt een stuk van haar hand:

Depressie door Charlie Bee

Mijn naam is Charlie, ik ben 17 jaar en heb last van depressie. Ik heb een boek geschreven over mijn depressie, in die tijd was ik zestien. In eerste instantie heb ik het boek geschreven om het aan mijn vriendinnen te laten lezen. Ik had altijd een masker op en speelde mooi weer. Als mijn vriendinnen mij in de ogen aankeken, voelde het alsof ze in de ogen van een vreemde keken. Ik was niet wie ik speelde, ik was allesbehalve een gelukkige puber in de bloei van haar leven. Door mijn verhaal op papier te zetten en door hun te laten lezen, hoopte ik dat ze een beter inzicht zouden krijgen van hoe mijn leven er echt uit zag en waarom ik de dingen deed zoals ik ze soms deed.

Het boek beschrijft de specifieke periode van hoe ik alle hulp nog van me af schopte tot de opname in de kliniek. Dit is de periode wanneer de depressie op zijn ergst was, namelijk van mijn zestiende tot zeventiende jaar. Ik vertel over de alledaagse situaties die voor mij enorm veel moeite kostten, zoals bijvoorbeeld naar school gaan of naar de stad met vriendinnen. Zelfs op visite gaan, kon me al volledig uitputten. Het boek is niet in dagboekvorm geschreven, maar in de vorm van een verhaal. Ik heb teruggeblikt op gebeurtenissen en beschrijf ze in het ‘nu’. Ik schreef vooral op momenten dat ik me zwaar klote voelde, dat doe ik eigenlijk nog steeds. Op die manier orden ik mijn gedachten en voor even is het dan rustig in mijn hoofd.

Ik vind het belangrijk om het boek onder de aandacht te brengen omdat er veel boeken zijn vanuit het oogpunt van de therapeut, maar weinig boeken van de patiënt zelf. Ook zou ik graag zien dat het taboe en het standaard plaatje, dat mensen bij depressie krijgen, verbroken wordt. Iemand hoeft geen zwarte kleren te dragen en er somber uit te zien (dit is het beeld wat de meeste mensen hebben), iemand kan er stralend uit zien en alsnog depressief zijn. Ikzelf dacht dat depressie iets was voor oude mensen. Dat leek mij ook logisch aangezien naarmate je ouder wordt, je vriendenkring vaak ziek en zwak wordt en doodgaat wetend dat ditzelfde lot waarschijnlijk ook jou te wachten staat. Deze gedachte is misschien een overblijfsel van mijn eigen depressie, er zijn namelijk genoeg ouderen die niet zwak en ziek zijn en nog vol in het leven staan, dat leert Benidorm Basterds ons dan weer. Depressie is niet toe te wijden aan een bepaalde doelgroep, dat maakt het juist zo beangstigend: Als je kind wat down is en last heeft van woede-uitbarstingen en ongecontroleerde huilbuien, dan denk jij misschien in eerste instantie dat dit te maken heeft met de puberteit. Na een tijdje ga je naar de huisarts en leg je hem voor dat je last hebt van een onhandelbaar kind en dan komt hij aanzetten met depressievragenlijsten. Daar had je even niet aan gedacht, hoe kan het dat jouw kind depressief is? Je gaf haar toch alles wat haar hartje begeerde? Ja, dit is mijn eigen verhaal of misschien meer het verhaal van mijn moeder die nooit had verwacht dat haar vrolijke spontane levenslustige meisje, depressief zou worden. Ik stond vol in het leven, had veel leuke vriendinnen en een hele lieve vriend, maar was niet gelukkig. Depressie is een ziekte, ik had net zo goed kanker kunnen krijgen. Ook kanker is er niet voor één bepaalde doelgroep. Niet iedereen kan prostaatkanker krijgen, maar iedereen kan kanker krijgen. Sommigen zijn er vatbaarder voor dan anderen en dat is ook zo met depressie. Iemand kan een vreselijke traumatische ervaring hebben meegemaakt en er niet depressief van zijn geworden. Iemand anders verliest zijn baan en deze raakt hiervan wel in de put. Of dit dan de oorzaak is van de depressie? Nee, meer de druppel die de emmer deed overstromen.

Gemiddeld zijn er één à twee leerlingen per schoolklas depressief. Dit komt neer op 80.000 jongeren in Nederland. Dat is natuurlijk een enorm aantal. Zelf had ik geen idee dat er zoveel jongeren waren die last hadden van een soortgelijke problematiek. Behalve dat het aantal verontrustend was, was het voor mij ook fijn te zien dat ik niet de enige was, dat ik niet raar was of gek.

Ik schaamde voor mijn gevoelens, ik dacht dat niemand het bij mij zou verwachten, vooral omdat ikzelf een depressie niet bij mij vond passen. Nu heb ik het geaccepteerd en het voelt fijn om ervoor uit te komen. Elke dag met een masker oplopen, put uit. Het put zo uit dat je amper meer kracht hebt om nog tegen je depressie te vechten. Pas als je op dat punt van acceptatie komt, dat je accepteert dat de depressie echt bij jou hoort, dan kun je je depressie te lijf gaan. Je kunt niet iets aanpakken wat er in jouw ogen niet is, toch? Omdat ik het belangrijk vind dat jongeren ervoor uit durven te komen, heb ik een weblog opgericht waar ik tweewekelijks een blog plaats als aanvulling op mijn boek. Jongeren, maar ook ouderen, kunnen daarop reageren en ik reageer dan weer op hun.

Je hoeft je niet te schamen voor je depressie of voor het feit dat je hulp vraagt. Hulp vragen is juist bewonderingswaardig. Het is sterk om je eigen zwaktes onder ogen te durven zien. Zoek hulp en vooral: aanvaard de hulp die je aangeboden krijgt.

Charlie Bee

Om haar verhaal extra kracht bij te zetten, schrijft Charlie vanaf vandaag een twee wekelijkse weblog. Deze is via www.enprozacismijnparacetamol.nl [4] te volgen. Het bijzondere aan deze blog is dat niet alleen Charlie, maar ook haar directe omgeving (vrienden, vriendinnen en familie) hier aan bijdraagt. Hoe hebben zij haar levensfases ervaren? Hebben zij iets van haar depressies gemerkt? Of is dat juist volledig langs hun heen gegaan?

Het boek verschijnt in twee versies: een volwassene editie en een Young adult variant.

En Prozac is mijn paracetamol, verkrijgbaar vanaf €16,95