24
juli
Psychotherapie moet geheimen van cliënt respecteren
Er zou voor bepaalde cliënten een nieuwe vorm van psychotherapie moeten worden ontwikkeld, waarbij de cliënt een meer gelijkwaardige positie heeft als de therapeut en minder persoonlijke informatie hoeft te vertellen als hij dat niet wil.
Dus meer in de vorm van een adviserend gesprek over een concrete probleemsituatie, zonodig met een vaardigheidstraining. Vergelijkbaar met de werkwijze van een organisatieadviseur voor managers.
Dit is erg drempelverlagend en voorkomt dat het zelfrespect van de cliënt vermindert doordat hij zich patiënt voelt.
Ook denk ik dat het 'moeten' vertellen van heel intieme details voor bepaalde cliënten bedreigend en kwetsend kan voelen. Bovendien komen die intieme details vaak in een medisch dossier terecht. Die gegevens kunnen in principe bekend raken via secretarieel personeel, computerinbraak, doktersassistente, enz...
Ook eisen verzekeringen voor ziektekosten en arbeidsongeschikten inzage in het medisch dossier als voorwaarde voor het afsluiten van een verzekering. Ofwel een verklaring dat er geen psychotherapie is gevolgd. Als de cliënt daarop liegt, is zijn verzekering wettelijk niet geldig!
Het bekend raken van belastende persoonlijke details kan in principe de carriëre van de cliënt belemmeren en het duurder maken voor hem om verzekeringen af te sluiten voor ziektekosten en arbeidsongeschiktheid.
Dit risico zal groter zijn in kleiner gemeentes waar veel mensen elkaar kennen. Vooral voor mensen met een publieke functie en artiesten kan dit risico belangrijk zijn.
Bij deze nieuwe therapievorm is het belangrijk dat de cliënt zoveel mogelijk informatie krijgt over zijn situatie en voldoende relevante webadressen krijgt van de therapeut, waarmee hij zelf actief informatie kan vinden over zijn problemen. Dit bevordert de zelfwerkzaamheid, zelfredzaamheid en het zelfvertrouwen van de cliënt. En het bereidt hem erop voor om na de therapie zelfstandig problemen op te lossen.
Ik denk dat de huidige werkwijze van psychotherapeuten regelmatig juist onbedoeld het zelfrespect van de cliënt verlaagt, doordat de cliënt niet voldoende te horen krijgt wat de therapeut denkt, zich patiënt voelt en doordat hem niet wordt geleerd om zelf via internet informatie te zoeken over zijn problemen en oplossingen daarvoor.
Ik denk dat therapeuten ook het zelfvertrouwen van de patiënt kunnen verminderen door een soort raadselachtige alwetendheid uit te stralen.
Ik denk dat veel cliënten er vaak bij gebaat zijn als de therapeut laat zien wat de beperkingen zijn van de psychotherapie en haar wetenschappelijke onderbouwing.
Ook kan het goed zijn als de therapeut een klein beetje vertelt over zijn eigen onzekerheid en problemen. Dit laatste moet uiteraard niet in die mate dat het de cliënt kan belasten.
Verder is volgens mij een welgemeend vriendelijke houding van een therapeut buitengewoon bevorderlijk voor de effectiviteit van de therapie. De therapeut moet ook regelmatig openstaan voor wat de cliënt over hem voelt en denkt. Zelfrespect zal voor de therapeut nodig zijn om op die manier kritiek te kunnen ontvangen.
Dus meer in de vorm van een adviserend gesprek over een concrete probleemsituatie, zonodig met een vaardigheidstraining. Vergelijkbaar met de werkwijze van een organisatieadviseur voor managers.
Dit is erg drempelverlagend en voorkomt dat het zelfrespect van de cliënt vermindert doordat hij zich patiënt voelt.
Ook denk ik dat het 'moeten' vertellen van heel intieme details voor bepaalde cliënten bedreigend en kwetsend kan voelen. Bovendien komen die intieme details vaak in een medisch dossier terecht. Die gegevens kunnen in principe bekend raken via secretarieel personeel, computerinbraak, doktersassistente, enz...
Ook eisen verzekeringen voor ziektekosten en arbeidsongeschikten inzage in het medisch dossier als voorwaarde voor het afsluiten van een verzekering. Ofwel een verklaring dat er geen psychotherapie is gevolgd. Als de cliënt daarop liegt, is zijn verzekering wettelijk niet geldig!
Het bekend raken van belastende persoonlijke details kan in principe de carriëre van de cliënt belemmeren en het duurder maken voor hem om verzekeringen af te sluiten voor ziektekosten en arbeidsongeschiktheid.
Dit risico zal groter zijn in kleiner gemeentes waar veel mensen elkaar kennen. Vooral voor mensen met een publieke functie en artiesten kan dit risico belangrijk zijn.
Bij deze nieuwe therapievorm is het belangrijk dat de cliënt zoveel mogelijk informatie krijgt over zijn situatie en voldoende relevante webadressen krijgt van de therapeut, waarmee hij zelf actief informatie kan vinden over zijn problemen. Dit bevordert de zelfwerkzaamheid, zelfredzaamheid en het zelfvertrouwen van de cliënt. En het bereidt hem erop voor om na de therapie zelfstandig problemen op te lossen.
Ik denk dat de huidige werkwijze van psychotherapeuten regelmatig juist onbedoeld het zelfrespect van de cliënt verlaagt, doordat de cliënt niet voldoende te horen krijgt wat de therapeut denkt, zich patiënt voelt en doordat hem niet wordt geleerd om zelf via internet informatie te zoeken over zijn problemen en oplossingen daarvoor.
Ik denk dat therapeuten ook het zelfvertrouwen van de patiënt kunnen verminderen door een soort raadselachtige alwetendheid uit te stralen.
Ik denk dat veel cliënten er vaak bij gebaat zijn als de therapeut laat zien wat de beperkingen zijn van de psychotherapie en haar wetenschappelijke onderbouwing.
Ook kan het goed zijn als de therapeut een klein beetje vertelt over zijn eigen onzekerheid en problemen. Dit laatste moet uiteraard niet in die mate dat het de cliënt kan belasten.
Verder is volgens mij een welgemeend vriendelijke houding van een therapeut buitengewoon bevorderlijk voor de effectiviteit van de therapie. De therapeut moet ook regelmatig openstaan voor wat de cliënt over hem voelt en denkt. Zelfrespect zal voor de therapeut nodig zijn om op die manier kritiek te kunnen ontvangen.
| < Vorige | Volgende > |
|---|